چاوزی که کلیدی ترین متحد ایران در امریکای جنوبی است...
مشهدی چاوزی که وفاداری بی سابقه ای به ملت ایران دارد...
و ارادتهای ویژه ای به صدام تکریتی...
این ارادتها بین عراق قاتل و ایران شباهتهای بسیاری دارند...
مگر در مواردی که آغوش صدام گرم تر بوده...
و صدام کسی نیست جز...
کسی که کاری فراتر از ریختن خون بیگناه کرد...
صدامی که هزاران هزار داغ بر دلهای مادران و پدران و فرزندان گذاشت...
البته چاوز از ابتدا هم تنها [یار صدام] نبوده...
پس فلسطین چه کاره است؟...
اشتباه "چاوز" مدتها پیش با مردی اتفاق افتاد که ایران را دوست و عراق را برادر قلمداد کرد و از سلاخی ملت ایران به راحتی چشم پوشی کرد... یاسر عرفات...
والبته یاسر عرفات آخرین فلسطینی هم نبود...
ماجرای فلسطین ادامه دار است... وقتی ملت ما در خیابانها عربده حمایت از فلسطینی ها سر میدهند...
همان کودکان ملظوم و بی گناه فلسطینی... داغ دار و شعار گوی شاه شهیدشان هستند...
شاه شهیدشان صدام است... ایران قبل از اسرائیل دشمن فلسطینی هاست... یکی از بزرگترین دشمنان...
بله... این در حالیست که ما در داخل، شیوَن حمایت از فلسطین سر داده ایم...
و در فلسطین عزا و تمجید قصاب مردم ایران برپاست... چه در غزه، چه در کرانه باختری...
دیگر فراموش کرده ایم که چه کسانی آسمانی بودند و برای چه آسمانی شدند...
به جای مردان بی ادعا، عربده کش و پر مدعا آورده ایم...
دشمن را رها کرده ایم و بر هموطن میتازیم...
کربلایی ها را به گور سپردیم...
دروغ و دونگ و فحش و ناسزا جایگزین کردیم...
و... لاله های در خون غلطیده را لگد مال میکنیم...
تا هر کثیف بیگانه ای... از حماقت ما سوء استفاده کند...
تا به ناموس "وطن" تعرض کند...
اگر دفاع از وطن این است..........به چه امیدی در این مملکت باید ماند؟ آیا نشانی از دین باقی است؟
آیا دیگر صداقتی بر جای مانده؟... ما وطنمان را دوست داشتیم.