|
|
|
|
|
|
|
|
|
این وبلاگ شخصی است، محیط آن، شخصا طراحی و اجرا شده و کلیه حقوق نرم افزاری آن (کدها و فایلهای کتابخانهای) متعلق
به Safinejad.com است.
ذکر متون ثبت شده به هر صورت آزاد است.
مسئولیتی در قبال مطالب بازدیدکنندگان پذیرفته نیست.
طراحی و پیاده شده با استفاده از زبانها و ابزارهای
|
JavaScript, C#,ASP.net 3.5 (MSVS2008), Html, Adobe Flash CS3, Adobe
PhotoShop CS3, Parsian Khoshnegar |
توسط امین صفی نژاد - July.2009 (مردادماه 88)
نسخه 1.5 - February.2010 (اسفند 1388) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سلام.
«اینجا وبلاگ رسمی امین صفی نژاد است.»
این تنها جمله ای خواهد بود که برای معرفی اینجا به کار میبرم.
برخی وبلاگشان را خلوتگاهشان میدانند، بعضی اتاق، بعضی دفترچه خاطرات، برخی بنگاه
پخش خبر و شاید بعضی هم بروشور معرفی محصولات و خدمات... و گهگداری نیز، محیط
جهانی وبلاگ، با اتو بیوگرافی (زندگینامه) و افشای خصوصیات و عمومیات زندگی نویسنده
آن اشتباه گرفته میشود.
اما اگر وبلاگ خلوتگاه است، پس چرا برای میلیونها میلیون نفر قابل خواندن است؟
اگر اتاق است، کدام انسان عاقلی در اتاقش را بروی فحاشیها و اهانتهای دیگران باز
میگذارد؟!
نه... وبلاگ وبلاگ است، جایی برای نمایش افکار به سایرین، جایی برای پیدا کردن
نظرهای متشابه، جایی برای تمجید از حالتی، نقد کاری یا ابراز انزجار از چیزی.
بله، وبلاگ هم مثل گفتگوست، میتواند سرشار از دروغ و دغل باشد، می تواند آکنده از
ظاهر نمایی و فریب باشد، میتواند بی ارزش باشد...
اما در عین حال، هستند افرادی که سعی دارند با ابراز نظراتشان، فکرشان را محک
بزنند، نظر مخالفین را ببینند و برای خودشان تصمیم بگیرند، شاید حتی تصمیم به اصلاح
خویش نیز گرفتند. بلکه در این بیراهه های خطرناک و بوقلمون صفت، راهی به روشنایی
بیابند.
من مطمئنا سعی خواهم کرد جزء گروه دوم باشم. اما هیچ پیش بینی ای روی نتیجه این
تلاش نخواهم کرد. چرا که بعد از تجربه پر از سیاه و سفید 9 ساله وبلاگ نویسی،
دریافته ام همیشه احساسات لحظه ای در انسان بر اهدافش غلبه دارد.
البته روی صحبتم فقط با خودم نیست! شما خواننده این مطلب نیز همین ویژگی را دارید،
این سرشت همه انسانهاست، و بسته به قدرت غلبه انسان، شدت و ضعف دارد...
و بالاخره این وبلاگ آمده است تا همچنین، رنج قلب نویسنده را از حوادث کوچک و ریز
تا رخدادهای بزرگ و پر تاثیر را به قلم بکشد، بلکه بازگو کردن، مرحمی برای دردهای
بی درمان باشد.
راستش را بخواهید دل پری دارم از بی رحمی این روزگار و فقر عقلی و فرهنگی خودم و
شهروندانی چون من.
چه بسیار موضوعاتی که مثل روز روشنند و سیاه نمایی می شوند، چه بسیارند افرادی که
چشمانشان یا دهانشان را بروی دروغ ها میبندند و ترجیحشان زندگی راحت و بی دغدغه
است.
غافل از اینکه همین ابرهایی که نقاب همیشگی خورشیدند، خود بزرگترین عامل دغدغه و
کینه و نفرتند.
دوست گرامی خواننده این وبلاگ،
در این مثنوی هفتاد من، سعی بر آن خواهد بود تا به شخصی توهین نشود و دروغی، عمدا و
از سر غرض نوشته نشود.
فرض بر این است که ابراز عقاید یک نقطه کوچک، تشویشگر اذهان پاک خوانندگان آن
نخواهد بود.
و امید است که بیان ایده، بهانه سرکوب یک قشر نباشد.
بنابر این مسئولیت تشویش، بر عهده ذهن خواننده خواهد بود.
همچنین، خوانندگان خود پاسخگوی نظراتشان خواهند بود. هرچند، طبیعتا انتظار می رود
که خواننده محترم نیز جوانب احتیاط را در انتخاب الفاظ و عبارات در نظر بگیرد.
از اینکه حوصله کردید و وقت گذاشتید سپاسگزارم. خواننده، حبیب خداست!
|
|
|
|
|
|
|
|
|